Mieczysław Pruszyński i sztuka przetrwania

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Rzeczpospolita

Przed wojną publikował głównie na łamach „Buntu Młodych”. Po 1945 r. pisał sporadycznie. Dopiero po 1989 r. wrócił do intensywniejszej pracy pisarskiej – jako autor książek historycznych i wspomnieniowych.

Mieczysław Pruszyński (1910–2005) przez całe życie pozostawał w cieniu starszego brata – Ksawerego (o którym pisaliśmy w „Rzeczy o Historii” 24 kwietnia br.). Ich biografie przez długi czas biegły równolegle: wspólne doświadczenie kresowego dzieciństwa, środowisko „Buntu Młodych”, wojna i służba w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, podobna postawa po 1945 r. Ostatecznie rozdzieliła ich nie polityka, lecz tragiczna śmierć Ksawerego 13 czerwca 1950 r. w Rhynern (obecnie: dzielnica miasta Hamm), około 60–70 km na północny wschód od Düsseldorfu. Mieczysław przeżył brata o ponad pół wieku. Nie zdobył podobnej pozycji literackiej ani publicystycznej, choć przed wojną należał do najaktywniejszych autorów środowiska Jerzego Giedroycia.

Przed wojną publikował przede wszystkim na łamach „Buntu Młodych” oraz późniejszej „Polityki”, rzadziej w „Słowie”, „Czasie” czy „Wiadomościach Literackich”. Po 1945 r. pisał sporadycznie, ale wydał wspomnienia wojenne. Dopiero po 1989 r. wrócił do intensywniejszej pracy pisarskiej – już nie jako publicysta polityczny, lecz autor książek historycznych i wspomnieniowych. W przeciwieństwie do Ksawerego publicystyka nigdy nie była dla niego głównym zajęciem. Pisał równolegle do służby wojskowej, pracy zawodowej i działalności społecznej. Nie umniejsza to...